|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
|
TEK FERT DE KALSAK ! Oysa kaç kez ahizeye dokundu ellerim. Sana niyetlendim.. Nas ıl cevap verisin..?Ne işitirim?Ü şütücü şeyler duymaktan korktum...Emin ol konu şmaya cesaret edemedim.Biliyordum,kararl ıydın açmamaya...Peruk takmamaya...“Annem”diyordum...”Beni dü şündüren sadece annem”;Y ılların emeği...Umudu...Ve babam ın vasiyeti:“K ızları okutalım,hele de Hatice’yi”Yüzünü kara ç ıkarmadım annemin...Okudum...Hem de zar zor de ğil “takdir”le okudum...Kimse beni ”ders çalış”diye ikaz etmedi.Babam ın vefatı...Fanili ği ,babamın bize veda eden o son tebessümünde tanıdım...Ölümü az ötede tasavvur ettim hep... En fazla babam kadar uzakt ı ölüm...Hesabı;mizanı düşünerek yaşadım.
Uzaktayım Anne! Uzaktayd ım Anne!Biliyorum endi şeyle uğurladın.Aman evladım “kimseye dalaşma,kimseye karışmaderdin arkamdan... Aynen öyle yapt ım anne!Kimseye dalaşmadım,inan -kızını bilirsin- kimseye karışmadım...Büyük şehirde,büyük büyük adamlar takıldı peşime...Bütün kirli eller uzand ı başörtüme...Senin özenle düzeltti ğin ,”kızıma nasıl yakışıyor”diye iltifatlar ettiğin ,örtüme...Var gücümle tuttum Anne... “Senin kuvvetinden de ne olur?” deme... İhlasla tuttum samimiyetle...Ve örtüm, ba şımda anne... Rabbimin izniyle...*** Fizikte,kanun kanun...kimyada ,madde madde ... Toplum toplum ;fert fert ;sosyolojide,psikolojide...Element element... Atom,zerre hep Rabbimi okudum... Mikroskop cam ından hücre hücre sonsuz kudret’e dokundum...Allah-u Ekber! Buydu benim a şkım ...Buydu benim umudum...Buydu benim korkum... Rabbim benden raz ı olmazsa ,diye korkuyordum...O reddederse -arz O’nun,kainat O’nun -nerede nas ıl bulurum,nasıl teselli olurum?...
Çağıranlar çoktur burada... Hatta , duygusall ığımdan yararlanıp çeşitli uyarılarda bulunanlar...Açmayanlara , açanlar ın vebalini yüklemeye çalışanlar...”Bu bir inat” diye yorumlayanlar...“Peruk tak...Al ışırsın...” diyenler...Bayg ın gözlerle bağımlılık denizlerine davet edenler...Olmad ı...K ızın -hamdolsun - o yolları tutmadı Anne... Belki bazı günler daha bir ağırlaştı ama yılmadı...Kendiyle savaşı devam ediyor, o bir gönül fedaisi...Anneci ğim !İnan her sabah baştan aşağı inançla kuşanıyorum... Dua ediyorum...Okuyorum... “Rabbim !Ayaklar ımı sonunda sabit kıl” diyorum...Göz ya şlarımla yıkanıyor örtüm,seccadem...A ğlıyorum... Ağlıyorum...Anne !Biliyorum ,belki de , hala “düzelir” diye ümitlisin... ***Duydum ki ,bir sen kalmışsın fakülte önünde... Tek başına... “Onurlu olan bu” diyormuşsun lisan-ı halinle... Doğru olan bu... Evet ,evet... Evet , evet... Dürüst olaca ğım anne...Sevgimde de ,nefretimde de dürüst... “ Şunu istiyorum” , ”şuna inanıyorum” derken ,eğilip bükülmeyecek dilim...“Seviyorum” dedi ğimi , gerçekten seveceğim...İnşallah , hep Allah (c.c) için olacak , buğzum , nefretim... “inanc ımdan dolayı” diyorsam , inancım ,hep öncelikleyeceğim...Şimdiye kadar eğilmedim annem! Dua et ,bundan sonra da e ğilmeyeceğim.....
Sabiha ÜNLÜ * Mektup dergisinin kas ım sayısından iktibas edilmiştir.
|
 |
